Paradyż

                              Pocysterski zespół klasztorny jest siedzibą Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego. Można tu obejrzeć kościół z późnobarokowym wnętrzem, muzeum oraz odbyć spacer po ogrodach. Klasztor jest miejscem formacji do kapłaństwa. Z tego powodu nie jest możliwe jego samodzielne zwiedzanie. Osoby indywidualne i zorganizowane grupy turystyczne lub pielgrzymkowe mogą zwiedzić obiekt wyłącznie w towarzystwie przewodnika – alumna w ramach wyznaczonej trasy zwiedzania. Wszystkich Drogich Gości prosimy o wyrozumiałość i uszanowanie sakralnego charakteru tego miejsca, jak również o zachowanie ciszy i ładu oraz nieodłączanie się od grupy. Wejście możliwe jest tylko w odpowiednim stroju, prosimy również o niewprowadzanie zwierząt. Zwiedzanie obiektu trwa około 45 minut i jest bezpłatne. Będziemy jednak wdzięczni za złożenie dobrowolnej ofiary na utrzymanie i renowację zespołu klasztornego.

 

Rys historyczny

                            Paradyż jest miejscem szczególnym – ze względu na swoją historię, rolę w dziejach i kulturze pogranicza oraz zasługi dla kształtowania się tożsamości Ziemi Lubuskiej. Historia opactwa cystersów sięga lat trzydziestych XIII wieku. Komes Mikołaj Bronisz sprowadził wtedy cystersów z brandenburskiego opactwa w Lehnin, fundując im rozległe tereny. Pierwsi mnisi wznieśli tutaj prowizoryczne zabudowania już w 1236 roku. Na przestrzeni 600-letniej historii klasztoru, w którym obecni byli cystersi, żyło tutaj 946 mnichów, a kierowało nim 57 opatów. W XVIII wieku wszystkie należące do klasztoru dobra ziemskie zostały skonfiskowane przez administrację pruską. Od tego momentu rozpoczął się powolny rozpad cysterskiego opactwa. Ostatecznej likwidacji klasztoru dokonano w 1834 roku, zaś pozostałych mnichów wygnano. Do zakończenia II Wojny Światowej mieściły się tutaj instytucje szkolne. W 1945 roku obiekt zajęły wojska radzieckie, tworząc w kościele i budynkach przyfrontowy magazyn materiałów bojowych. Po II Wojnie Światowej budynki klasztorne zostały przekazane zgromadzeniu Salezjanów. W roku 1952 powołano tutaj Wydział Filozoficzny Gorzowskiego Diecezjalnego Seminarium Duchownego. W 1960 roku władze komunistyczne w odwecie za tzw. "Wydarzenia Zielonogórskie" skonfiskowały budynki WSD w Gorzowie Wielkopolskim. Zmusiło to władze kościelne do przeniesienia całego seminarium do Paradyża.