Program życia seminaryjnego

Zielonogórsko – Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego

 

1.     Podstawowe założenia formacyjne

Formacja seminaryjna będącą w swej istocie odpowiedzią na wezwanie, które Bóg kieruje do serca człowieka ma przede wszystkim na celu:

·         pomoc w odkrywaniu powołania i potwierdzenie przez Kościół jego autentyczności,

·         przygotowanie do przyjęcia święceń prezbiteratu,

·         przygotowanie do podjęcia posługi duszpasterskiej pod przewodnictwem biskupa diecezji.

Aby było to możliwe konieczne jest:

·         kształtowanie dojrzałych osobowości,

·         odkrywanie piękna życia chrześcijańskiego,

·         pogłębianie życia wewnętrznego,

·         studium filozofii, teologii i nauk pomagających w zrozumieniu świata,

·         odbywanie praktyk pastoralnych.

 

2.     Prawa i obowiązki wspólnoty seminaryjnej

Seminarium tworzą formatorzy oraz alumni. Działają oni w imieniu i pod przewodnictwem biskupa diecezjalnego.

Formatorzy powinni:

·         przykładem własnego życia pociągać alumnów do zawierzenia Chrystusowi i odpowiadania na dar powołania,

·         znając każdego seminarzystę przyjaźnie mu towarzyszyć we wzrastaniu w powołaniu,

·         interesować się problemami i potrzebami alumna,

·         towarzyszyć alumnowi w odkrywaniu jego talentów i charyzmatów.

Alumni mają obowiązek:

·         zachowywać otwartość na propozycje formacyjne,

·         uczestniczyć w Eucharystii i praktykach modlitewnych oraz systematycznie pogłębiać znajomość Słowa Bożego,

·         regularnie korzystać z sakramentu pokuty i kierownictwa duchownego, szczerze omawiając z ojcami duchownymi stan swojego  życia wewnętrznego,

·         zachowywać szczerość wobec wychowawców towarzyszących im na drodze powołania,

·         przestrzegać zasad życia seminaryjnego,

·         brać odpowiedzialność za całokształt życia seminaryjnego, w tym także za rozwój powołania swoich współbraci,

·         rozwijać kondycję fizyczną.

Alumni mają prawo:

·         formułować postulaty dotyczące zasad życia seminaryjnego, czyniąc to zwłaszcza za pośrednictwem rady kleryckiej,

·         domagać się od formatorów wskazywania im narzędzi koniecznych do odkrywania i rozwoju powołania,

·         do regularnego kierownictwa duchowego oraz korzystania z życzliwej pomocy formatorów,

·         uczestniczyć w życiu kulturalnym i społecznym,

·         korzystać – zgodnie z zasadami wyznaczonymi przez formatorów – ze współczesnych środków społecznego przekazu.

 

3.     Struktura wspólnoty seminaryjnej

Alumni formujący się w Seminarium podzieleni są na dwie wspólnoty. Pierwszą stanowią roczniki I-II, przy czym przez pierwszy semestr rocznik I przeżywa swój czas propedeutyczny, co charakteryzuje się częściowo odrębnym planem uczestnictwa
w praktykach religijnych. Celem pierwszej wspólnoty jest budowanie dojrzałej postawy ludzkiej oraz stopniowe wchodzenie na drogę chrześcijańskiego wzrostu.

Druga wspólnota obejmuje roczniki III-VI. Alumni roczników III-IV mają przede wszystkim wzrastać w dojrzałości chrześcijańskiej, zaś dwa najstarsze roczniki alumnów stawiają sobie za cel budowanie tożsamości kapłańskiej i przygotowanie
do posługi prezbiterów we wspólnocie Ludu Bożego.

Przeważającą większość zajęć modlitewnych alumni przeżywają w całej wspólnocie seminaryjnej. Jest ona podstawowym miejscem odkrywania i rozwoju życia Bożego
w kandydacie do kapłaństwa.

Ważnym elementem formacji jest przeżywanie wspólnotowości powołania
w grupach rocznikowych. Ich reprezentantem jest duktor roku, który odpowiada za przydzielone rocznikowi zadania.

Duktor najstarszej wspólnoty w łączności z właściwym wychowawcą i ojcem duchownym odpowiada za porządek liturgiczny na nabożeństwach.

 

4.   Istotne elementy formacji seminaryjnej

a)   Formacja ludzka – jest fundamentem całej formacji seminaryjnej. Ma na celu budowanie dojrzałego człowieczeństwa. Poprzez formację ludzką alumn poznaje siebie wraz ze wszystkimi swoimi zdolnościami i ograniczeniami, otwiera się na drugiego człowieka oraz podejmuje pracę nad sobą, by stać się człowiekiem wolnym, odpowiedzialnym, gotowym do bezinteresownej służby innym, zwłaszcza chorym i ubogim. Jednocześnie jest to etap kształtowania dojrzałej uczuciowości. Nieodłącznym sposobem budowania dojrzałej osobowości jest branie odpowiedzialności za życie seminaryjne, a tym samym za późniejsze życie kapłańskie, które chociaż jest przeżywane we wspólnocie Ludu Bożego, to jednak domaga się umiejętności twórczego przeżywania samotności.

b)   Formacja duchowa – jest wejściem w tajemnicę życia Chrystusa
i doświadczeniem Jego mocy płynącej ze zmartwychwstania, tak by stać się jego uczniem i z oddaniem kroczyć po drodze chrześcijańskiego powołania.
Jej podstawą jest modlitwa, zarówno wspólnotowa, której źródłem i szczytem jest Eucharystia, a wyrazem Liturgia Godzin, jak i indywidualna, która uwidacznia się w medytacji Słowa Bożego i adoracji Najświętszego Sakramentu. Formacja duchowa domaga się także regularnego korzystania z sakramentu pokuty i kierownictwa duchowego. Ważnym elementem jest także umiejętność zachowania silentium sacrum, które jest nieodłącznym elementem przeżywania kapłańskiej samotności. Formacja duchowa zakłada także codzienny kontakt ze Słowem Bożym, który przemienia alumna i ze swej natury skłania go do dzielenia się nim we wspólnocie. Należy również pamiętać, że Kościół jest bogaty duchowo, co pozwala na odkrywanie w jego wspólnocie właściwego dla siebie sposobu przeżywania duchowości, przy czym musi być on zgodny z duchowością charakterystyczną dla kapłana diecezjalnego, która przejawia się w zachowywaniu więzi z biskupem, otwartości na wiernych, zwłaszcza słabych i ubogich oraz radosnym głoszeniu Słowa Bożego, którego siłą jest Duch Święty i świadectwo świętości życia. Formacja duchowa zakłada także dojrzewanie do ascezy i ducha wyrzeczenia.

c)   Formacja kapłańska – chociaż rozpoczyna się na pierwszym roku studiów, to jednak intensyfikuje się na piątym i szóstym roku formacji. Jej istotą jest przyjęcie sercem i uznanie za swoje obowiązków płynących z daru kapłaństwa, a zwłaszcza posłuszeństwa biskupowi diecezjalnemu i Kościołowi, wiernego sprawowania Liturgii Godzin i zachowania celibatu. Domaga się także nabycia umiejętności duszpasterskich, przede wszystkim głoszenia Słowa Bożego i sprawowania sakramentów. Celowi temu służą praktyki duszpasterskie o następującej strukturze:

·         po pierwszym roku formacji alumni odbywają praktyki w szpitalach, hospicjach i domach opieki społecznej, gdzie powinni uwrażliwić się na ludzkie cierpienie,

·         po drugim roku formacji alumni odbywają praktyki wśród grup wymagających troski w wymiarze ludzkim (Wiara – Światło, oaza Dzieci Bożych),

·         koniec trzeciego roku studiów związany jest z praktyką, podczas której trzeba dojrzalej dzielić się własnym doświadczeniem życia chrześcijańskiego (oaza młodzieżowa, pielgrzymki),

·         podczas drugiego semestru czwartego roku formacji alumni udają się
na pięciomiesięczne praktyki parafialne, gdzie mogą skonfrontować wcześniejsze doświadczenia i wyobrażenia o życiu kapłańskim
z rzeczywistością,

·         po czwartym i piątym roku alumni uczestniczą w życiu grup religijnych obecnych na terenie naszej Diecezji według potrzeb duszpasterskich,

·         podczas szóstego roku studiów diakoni odbywają miesięczne praktyki
(od Bożego Narodzenia), a w drugim semestrze w miarę możliwości odwiedzają różne parafie Diecezji głosząc Słowo Boże i zachęcając
do zakładania grup Przyjaciół Paradyża.

d)   Formacja intelektualna – opiera się na systematycznym studium filozofii
i teologii oraz nauk pomagających zrozumieć świat, w którym dokonuje się głoszenie Ewangelii, tak by było ono skuteczne.

Uczestnictwo w wykładach jest obowiązkowe. Poza treściami przekazywanymi zgodnie z Ratio institutionis sacerdotalis pro Polonia, formacja intelektualna domaga się także osobistego odkrywania swoich zainteresowań oraz intelektualnej ciekawości. Formacja intelektualna powinna być otwarta na poszukanie prawdy oraz dać umiejętność krytycznego myślenia i zdolność prowadzenia dialogu ze współczesnym światem. Koniecznym elementem tej formacji musi być również kontakt ze współczesną kulturą, zwłaszcza słowem pisanym, muzyką, teatrem i filmem. Zwieńczeniem seminaryjnej formacji intelektualnej jest napisanie i obrona pracy magisterskiej, która powinna być ukończona przed przyjęciem święceń diakonatu.

Wszystkie wskazane elementy formacji seminaryjnej obecne są na każdym etapie rozwoju powołania, chociaż w zależności od stopnia dojrzałości alumnów przeżywane są na różne sposoby.

Należy pamiętać, że interpretacja wszystkich zasad życia seminaryjnego dokonywana jest przez formatorów, mając za podstawę dobro Kościoła, we wspólnocie którego Bóg powołuje do służby kapłańskiej.