Formacja pastoralna

Celem całej formacji seminaryjnej jest przygotowanie kandydatów do kapłaństwa w szczególny sposób do misji duszpasterskiej, co dokonuje się poprzez wykorzystanie w zastosowaniach praktycznych całej wiedzy filozoficzno-teologicznej oraz budowanie w oparciu opracę nad sobą wrażliwości pasterskiej. Nie chodzi jednak o zwykłe przeszkolenie, które sprowadza się do poznania pewnych technik duszpasterskich, lecz o przygotowanie alumnów do świadomego i dojrzałego przyjęcia odpowiedzialności za przekaz wiary, katechezę i posługę miłości wobec drugiego człowieka (PDV, 57-58).

Niezbędnym zatem elementem formacji seminaryjnej jest spójny cykl praktyk, które swoim charakterem odpowiadają poszczególnym etapom wychowania seminaryjnego i są przyporządkowane ich celom.

Dlatego po zakończeniu pierwszego roku, który jest szczególnym czasem odbudowy mentalności chrześcijańskiej i kształtowania cech ludzkich, alumni odbywają nieodpłatnie przynajmniej miesięczne praktyki w szpitalach, hospicjach, domach opieki społecznej diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, gdzie stykając się z ludzkim cierpieniem i śmiercią, mają szansę zweryfikować swoją wrażliwość wobec drugiego człowieka.

Koniec studiów filozoficznych jest jednocześnie zachętą do pierwszych doświadczeń duszpasterskich wśród grup wymagających szczególnej troski w wymiarze ludzkim (np. cierpliwości, spokoju, poświęcenia itd.), ale również potrzebujących nieskomplikowanego dzielenia się Ewangelią (np. oaza Wiara-światło, oaza Dzieci Bożych).

Koniec trzeciego roku, który powinien być już etapem pełniejszego życia duchowego i pogłębionej refleksji teologicznej, związany jest z praktyką wśród grup wymagających większego doświadczenia wiary i systematycznej refleksji nad nią (np. oaza młodzieżowa, pielgrzymki).

Wspólnota trzecia, którą tworzą roczniki: piąty i szósty, jest okresem bezpośredniego przygotowania się do kapłaństwa, za którym, w sposób dla siebie decydujący, powinien opowiedzieć się alumn po skończeniu czwartego roku. Aby decyzja taka była podejmowana z całą wolnością i odpowiedzialnością, po pierwszym semestrze czwartego roku następuje pięciomiesięczna parafialna praktyka duszpasterska, która umożliwia konfrontację dotychczasowego przygotowania oraz wyobrażenia o życiu kapłańskim z rzeczywistością. Po zakończeniu czwartego roku przewidziana jest jeszcze wakacyjna praktyka w duszpasterstwie rodzin, która pozwoliłaby zetknąć się z pięknem życia małżeńskiego i rodzinnego oraz poznać charakter pracy w tym środowisku (np. różne formy ruchów rodzinnych).

Praktyki po roku piątym i w czasie szóstego nie miałyby już zatem charakteru rozpoznawczego, a co za tym idzie rozstrzygającego o kapłaństwie, lecz byłyby normalną formą pomocy duszpasterskiej w życiu diecezji (np. wakacyjna praktykaoazowa, miesięczna praktyka diakonów w okresie Wielkiego Postu oraz pomoc w rekolekcjach adwentowych / PDV 57-59).